Almost cut my hair

Posted on 13 april 2017

0



Voor (website en krant) GrootSneek schrijf ik recensies over voorstellingen die te zien zijn in Theater Sneek.

Her Majesty met Déjà Vu (Crosby, Stills, Nash & Young) – 12 april 2017

Déjà Vu (1970) is hét sleutelalbum uit het hippietijdperk. Crosby, Stills, Nash & Young: destijds een all-star band. Maar wel één met botsende ego’s. Door deze spanning, de unieke combinatie van stemmen en de tijdgeest ontstond een briljant album. Her Majesty (genoemd naar een Beatles-song uit 1969) stelt dit meesterwerk centraal en frist met deze voorstelling ons collectief geheugen op.

Her Majesty bestaat uit Bertolf Lentink (gitaar, lapsteel en zang), Jelle Paulusma (gitaar en zang), Diederik Nomden (gitaar, toetsen, mondharmonica en zang), Bauke Bakker (drums en zang) en Dirk Schreuders (bas). Topmuzikanten die hun sporen ruimschoots verdiend hebben. Diederik Nomden zagen we in oktober met the Analogues in Theater Sneek.

De avond begint zoals ook Crosby, Stills, Nash & Young begonnen: zonder Neil Young, met ‘Helplessly Hoping’ en ‘Suite: Judy Blue Eyes’ (niet van Déjà Vu maar van het debuutalbum uit 1969). Aansluitend komen songs van eerdere bands van CSNY-leden aan bod: Buffalo Springfield, The Byrds en The Hollies. Fantastisch uitgevoerd, passend in het historische perspectief waarin Her Majesty Déjà Vu situeert.

En dan is Déjà Vu aan de beurt. Afgewisseld door onderhoudende inleidingen van de diverse bandleden passeert kant A de revue: van ‘Carry on’ tot ‘Woodstock’. Weergaloos goed, angstaanjagend dicht bij het origineel. Met als onbetwist hoogtepunt het contrastrijke ‘Almost cut my hair’. Kippenvel.

Na de pauze volgt kant B van Déjà Vu waarin de band eens te meer z’n veelzijdigheid toont: soms gevoelig, soms knallend, maar altijd die fantastische samenzang; hét kenmerk van CBNY. De in groten getale aanwezige Neil Young-fans werden verwend. Meerdere nummers van hun idool kwamen voorbij met, naar de mening van uw toegewijde recensent, het aangrijpende ‘Ohio’ als uitschieter.

De a capella gezongen toegift, Beatles-klassieker ‘Blackbird’ (waarmee CBNY hun legendarische optreden op Woodstock in 1969 afsloten), was van een adembenemende schoonheid.

De tijdloosheid van Déjà Vu en de muzikale genialiteit van CBNY wordt eens te meer bewezen. Her Majesty levert een meesterwerkje af. Zo’n avond waarin het publiek (overwegend bouwjaar tussen 1950 & 1960) poëtisch terug mijmerde naar hun muzikale roots. En genoot.

‘And so become yourself. Because the past is just a good-bye.’ (uit ‘Teach your children’ – Graham Nash).

Posted in: Recensies