Recensie: Wëreldbänd met Släpstick – Theater Sneek

Posted on 24 december 2016

0



Voor (website en krant) GrootSneek schrijf ik recensies over voorstellingen die te zien zijn in Theater Sneek

Wëreldbänd met Släpstick (try-out) – Theater Sneek – 23 december 2016

We betreden het domein van de Wëreldbänd. Wanneer het publiek binnenkomt scharrelen de artiesten doelloos rond op podium. Ze verbazen zich over de mensen die zich in het rode pluche van Theater Sneek nestelen. Deze keer wordt het publiek door de artiesten bekeken en niet andersom.

In Släpstick laten de vijf heren van de Wëreldbänd zich inspireren door grootheden van de stomme film: Laurel&Hardy, Charlie Chaplin, Buster Keaton, Marx Brothers en anderen. In een verzameling muzikale sketches zetten ze een bijbehorend wereldbeeld neer. Soms ongecompliceerde onderbroekenlol, dan weer aandoenlijke taferelen afgewisseld met uitbundige chaos.

Natuurlijk zijn de mannen van de Wëreldbänd rasmuzikanten. De instrumenten vliegen (soms letterlijk) rond en iedereen speelt alles. Waanzinnig knap, ook de logistiek. Maar in Släpstick buiten ze ook hun mimisch, theatraal en acrobatisch talent uit. De combinatie met subtiele technische vondsten maakt het tot een fantastische voorstelling.

De interactie met de toeschouwers wordt expliciet gezocht. Door een ‘foute’ kermisklant die het hooggeëerd publiek allerlei vormen van vermaak voorschotelt: ballen gooien, prijsschieten. Door een muzikant in rokkostuum die ‘per ongeluk’ op schoot van een dame uit de voorste rij terecht komt. De zaal wordt hierdoor direct gepakt.

Een hilarische Zwanenmeer-setting met een vastgevroren zwaan die door een schaatser wordt bevrijd. Een koddige combinatie van volksdans-act en bokswedstrijd. Een synchroon met een Laurel&Hardy-film meegedanste scène en een muzikale ruzie tussen straatartiesten. We zien zélfs het beroemdste moment uit de geschiedenis van de stomme film: de vallende gevel-scène van Buster Keaton.

Muzikaal is het even verrassend als knap. Je zwijmelt weg tijdens een magnifieke uitvoering van de jazz-klassieker ‘The man I love’ (Gershwin) om je even later te verbazen over de mannen die met z’n vijven één contrabas bespelen. Vooral de a-capella-sound van de Wëreldbänd is prachtig: de zeer toepasselijke toegift, Smile (Charlie Chaplin), was van ongekende schoonheid.

We beleefden zo’n avond waar het theater voor uitgevonden is. Vermaak, humor, vakmanschap. Ongecompliceerd, tijdloos. Chapeau!

-*-

-*-

De Wëreldbänd op Facebook

Crowdfundingactie voor Pianola