Recensie: King of the World – Bolwerk Sneek

Posted on 11 december 2016

0



Voor (website en krant) GrootSneek schrijf ik recensies. Deze keer over King of the World in poppodium Bolwerk.

King of the World – 12 december 2016

Voor de tweede keer in het Bolwerk: King of the World. Oogsten ze in 2014 lof, in december 2016 doen ze hetzelfde, maar dan wel in de overtreffende trap.

In het voorprogramma zien we de Bolswarder formatie Black and Blue met Ronald Rosenau, gitaarbouwer van Erwin Java van King of the World. Degelijke blues, niet meer en niet minder.

In een sfeervol Bolwerk betreedt vervolgens King of the World het podium. Ze spelen vooral nummers van hun vierde album “Cincinnati”. Opgenomen in de Bamboo Room Studio’s in Cincinnati.

Vergeleken met de vorige albums iets meer rock, R&B en funky nummers: de veelzijdigheid van deze topmuzikanten onderstrepend. Want King of the World is vooral een live-band. Een band die je ervaren moet. Een band die in het Nederlandse muzieklandschap op eenzame hoogte staat. Een band met internationale allure. Maar bovenal een band die het plezier in de muziek uitstraalt.

Onderling respect en evenwicht in ego’s kenmerken King of the World. Dan weer schitterde toetsenist Govert van der Kolm met z’n dampende, schurende, funky Hammond, freaky Hohner of gevoelige pianosound. Dan weer trad legende Erwin Java op de voorgrond. Een genot om mee te maken. Soms dienend, soms op de voorgrond maar altijd functioneel, virtuoos, gevoelig en bluesy.

We zagen battles. Beurtelings een paar maten soleren. Elkaar overtreffen. Elkaar imiteren, inspireren. Prachtige spanning. Tussen toetsen en gitaar. Maar ook tussen drummer Fokke de Jong en bassist/zanger Ruud Weber: weergaloos! Uitmondend in een even virtuoze als strakke drumsolo van de ex-Normaal slagwerker.

Hoewel de meeste nummers afkomstig zijn van ‘Cincinatti’ grijpt King of the World ook terug naar eerder werk als ‘Let’s get stoned’ en het aan Cuby opgedragen meesterwerk ‘Can’t go Home’ waarin Java knipoogt naar Blizzards-klassiekers ‘Window of Eyes’ en ‘Somebody will know someday’. De toegift: het legendarische ‘Papa was a Rolling Stone’ kreeg een verrassende interpretatie.

Ten opzichte van twee jaar geleden speelt de band vrijer, losser. Wij genoten vooral van de afwisseling in sferen, muzikale contrasten en sound. Van ruige rock tot gevoelige slow-blues. Van soulvolle, funky riffs tot groovy R&B. Mooie spanning en gedoseerde maar oprechte interactie met het publiek.

Het zesde nummer van ‘Cincinatti’ is ‘Feel the Flame’. Dat is gelukt. King of the World: Top of the World.

-*-

-*-

Foto: Poppodium Het Bolwerk, Ankie Rusticus.

Posted in: Recensies