Recensie: Diederik van Vleuten ‘mijn nachten met Churchill’

Posted on 28 oktober 2016

0



Voor (website en krant) GrootSneek schrijf ik recensies over voorstellingen die te zien zijn in Theater Sneek

Diederik van Vleuten ‘mijn nachten met Churchill’. 27 okt.2016 Theater Sneek

Vorig seizoen mocht uw toegewijde recensent schrijven over ‘Daar werd iets groots verricht’ van Diederik van Vleuten. Een prachtige voorstelling waarin van Vleuten zijn persoonlijke (familie-)verhalen mixt met historische feiten en gebeurtenissen. Hetzelfde concept hanteert hij in z’n nieuwe voorstelling ‘Mijn nachten met Churchill’ (regie: Berend Boudewijn).

De buste van Sir Winston Churchill staat expliciet uitgelicht op het toneel. Symbolisch voor de rol die de staatsman in het leven van van Vleuten speelt. Van Vleuten senior’s fascinatie voor Churchill is de bron van deze situatie.

In de knap opgebouwde voorstelling is Churchill de rode draad in een ‘associatieketen’, een term die van Vleuten leent van zijn psychiater. De voorstelling slingert zich als een meanderende rivier door de familie- en wereldgeschiedenis: van de bouillabaise van moeder naar citaten en imitaties van Churchill (‘no sports!’). Van zijn eenzame studententijd in Amsterdam tot de fascinatie voor slagvelden en begraafplaatsen. Van de slapeloze nachten waarin van Vleuten in Churchill’s memoires leest naar het verzetsverleden van opa Hielke.

Met een knipoog naar de waarheid spint van Vleuten ook nog het verhaal van oom Dick door de voorstelling. Oom Dick was in 1899 bewaker van een Zuid-Afrikaanse gevangenis. Oom Dick gaat er prat op dat hij Winston Churchill als jonge oorlogsverslaggever liet ontsnappen. Een daad van groot historisch belang, zo blijkt uit de anecdotes.

Van Vleuten zoekt het contrast. Van de cabareteske stijl met knappe imitaties van Churchill en een prachtige vertolking van een Amsterdamse trambestuurder, naar de verstilling rond de zelfmoord van zijn zus. Zij besloot 30 jaar geleden ‘voor altijd 23 te blijven’ zoals van Vleuten het poëtisch uitdrukt. Hiermee kom ik op de vraag wat de échte rode draad van deze voorstelling is.

De spanning die wordt opgebouwd rond het verlies van zijn zus maakt de voorstelling bijzonder en kwetsbaar. Het zorgt er tevens voor dat ‘Mijn nachten met Churchill’ een groter persoonlijk karakter krijgt dan de titel doet vermoeden: een monument voor zus Lizzy.

Een prachtige, indrukwekkende, even humoristische als ontroerende voorstelling. We hebben genoten van het vakmanschap van een groot verteller.