Verlaten

Posted on 6 april 2016

2



Een ordner kost nu één euro. Zo’n ouderwetse degelijke uitvoering. Donkergrijs, stevig, zonder poespas. Verder zijn er niet veel kantoorartikelen meer. Een paar plastic brievenbakjes, schriften, pennen en nog wat losse spullen. Twijfel. Koopjesjagers plunderen de laatste bakken met aanbiedingskleding.

Ik had stilletjes de hoop nog iets van de oude sfeer aan te treffen. Maar ik had het kunnen weten. Buiten kwam ik al mensen tegen met paspoppen onder de arm en bij binnenkomst werd ik argwanend aangekeken door beveiligers.

Waar gewoonlijk het muzikaal behang blikkerig uit de luidsprekers klonk hoor ik nu het geluid van rammelende rolcontainers. Volgeladen met winkelrekken, verlichtingsarmaturen en klerenhangers. Klanten als aasgieren, die afkomen op de laatste stuiptrekkingen van een winkelinstituut.

De rijwielafdeling was in de kelder naast de inpandige supermarkt gesitueerd. Ik vergaapte me aan de glimmende Gazelle-, Batavus- en Fongers-fietsen terwijl mijn ouders boodschappen deden. Toen ik naar de middelbare school ging mocht ik er één uitzoeken. Met m’n vader haalde ik het glimmende rijwiel op. Trots als een pauw fietste ik er m’n puberteit mee in.

In een verre hoek van de verlaten winkelvloer zie ik een kassa. Desolaat, als een roepende in de woestijn. Moet ik met één ordner de hele ruimte oversteken? Daar een euro neerleggen en dan het pand verlaten? Als een dief in de nacht?

Waar de schoolcampus het begin van het nieuwe schooljaar inluidde. Waar ik mijn allereerste elpee kocht. Waar mijn jongste telg, een eilandkind, de roltrap doodeng vond en er pas na een paar jaar opdurfde. Waar de personeels-mantelpakjes de ‘Are you being served’-sfeer uitstraalden. Waar je éven geweest moest zijn wanneer je de stad in ging.

Daar overheersen nu kale, bijna lege, ruimtes. Kille witte zeilen en roodwitte linten scheiden ze van waarschijnlijk nóg legere, verlaten, afdelingen. De aftakeling is compleet. De betovering is verbroken. Een gevoel van weemoed stijgt in me op. Ik zie mensen foto’s maken. Droevig kijken. Hoofdschuddend rondlopen. Afscheid van een collectieve herinnering.

Ik kijk nog maar eens rond. Loop naar de resten van de kantoorafdeling en kijk naar de ordner. En ik doe voor ‘t laatst wat ik al jaren doe. Ik verlaat V&D en koop niets.