Recensie: Legendary Albums Live met ‘Songs in the Key of Life’ (Stevie Wonder)

Posted on 23 januari 2016

0



Voor GrootSneek schrijf ik recensies over voorstellingen die te zien zijn in Theater Sneek.

Legendary Albums Live met ‘Songs in the Key of Life’ (Stevie Wonder)

Alsof je een oude vriend ontmoet die je in geen jaren hebt gezien. Het gevoel dat je elkaar gister nog hebt gesproken: verbinding, herkenning, emoties, warmte, liefde. ‘Legendary Albums Live’, met de integrale uitvoering Stevie Wonder’s geniale album ‘Songs in the Key of Life’, geeft je dat gevoel.

Het idee komt van Theater Sneek-directeur Ben van der Knaap. Geen wonder dat de eerste try-out, de pre-premiere, werd gegund aan het Carré van het Noorden.

Dat ‘Songs in the Key of Life’ als uitgangspunt werd gekozen is logisch. Stevie Wonder’s meesterwerk is onderdeel van ons collectieve muziekgeheugen. Werkelijk ieder van de 21 nummers van de dubbel-LP (met bonus EP) heeft een boodschap met als overkoepelende formule: Love + Love – Hate = Love.

We nestelen ons in het weldadige pluche van Theater Sneek. Het podium is simpel maar indrukwekkend. Het kenmerkende ‘Songs in the Key of Life’-logo groot op de achterwand. Een gigantisch scherm aan de rechterzijde. Het uitgekiende lichtgebruik doet de rest. Een avond als eerbetoon aan een muzikaal monument.

Alle emoties komen voorbij: kippenvel, direct bij het eerste nummer (de songs werden exact in de album-volgorde gespeeld) Love’s in need of Love Today. De brok in je keel bij If it’s magic. De lach bij Ebony Eyes. De vertedering bij Isn’t she lovely en de universele blijdschap bij As. Maar alles komt samen in de ruige, bijna obscure, statement-song Black Man. Daarin excelleert de fantastische band, fascineren de graphics (de regie is in handen van Jos Thie) en stijgt zangeres Sabrina Stark boven zichzelf uit.

Met de laatste opmerking wil ik de andere vocalisten niets te kort doen: Erica Yong zingt fabuleus en zet Stevie Wonder’s teksten neer alsof het haar eigen boodschap is. Ricardo Burgrust toont z’n ongelooflijke veelzijdigheid. Soms zingt hij klein, teer, ingetogen. Dan knalt hij weer uitbundig en meeslepend. Het vocale trio vormde nu al, bij de eerste try-out, een onweerstaanbare eenheid.

De beelden op het scherm passeren ogenschijnlijk ‘at random’. Maar schijn bedriegt. In Pastime Paradise verschijnen de kreten: Dissipation, Race Relation, Consolation, Segregation, Dispensation exact op het moment dat ze worden gezongen. De boodschap in optima forma!

Als toetje werd het dak van Theater Sneek er écht af geblazen met Higher Ground, Master Blaster en natuurlijk Superstition. Weliswaar niet afkomstig van ‘Songs in the Key of Life’ maar wel completerend aan het eerbetoon. De pluche stoelen waren inmiddels overbodig.

‘Love’s in need of love today. Don’t delay. Send yours in right away.’ Dát gevoel draagt ‘Songs in the Key of Life’ uit en wordt prachtig vertolkt in Legendary Albums Live. Een onvergetelijke avond die niemand mag missen. Mijn voorspelling: dit wordt één van de muzikale theater-sensaties van 2016.

‘God gave me life to continue to do things that I would never have done.’ zei Stevie Wonder ooit.

Godzijdank…

Posted in: Recensies