Recensie: Blue Technology, David Middendorp

Posted on 6 november 2015

0



Voor GrootSneek schrijf ik recensies over voorstellingen die te zien zijn in Theater Sneek.

Blue Technology

Voorafgaand aan de voorstelling geeft choreograaf David Middendorp (1976) een toelichting op z’n werk. Leerzaam, ontwapenend, fascinerend en toegankelijk vertelt hij over zijn carrière, de invloed van z’n ouders op zijn artistieke ontwikkeling en het Amerikaanse avontuur. Maar ook over zijn bevlogenheid voor techniek, de rol van Oerol en zijn visie op de ontwikkelingen van zijn werk. Een kijkje in het brein als atelier van de kunstenaar.

Blue Technology, Middendorps eerste avondvullende programma, bestaat uit vier choreografieën.

Newton’s Duet

Twee drones, zich in eerste instantie presenterend als mysterieuze lichtjes. Ze vliegen als zoemende insecten rond en verlichten de dansers. Deze kruipen, nieuwsgierig, onderdanig, argwanend over het podium. We horen het geluid van een penetrante, steeds sneller dreunende hartslag. Angst verandert in nieuwsgierigheid. Techniek trekt aan en stoot af. Soms bedreigend, dan weer speels. De drones bewegen als levende organismen. De menselijke lichamen en lichtjes versmelten tot één geheel dat zich soms harmonieus en soms contrasterend presenteert. Hoe gaan we om met nieuwe technologie? Wie bestuurt wie? Blijven wij de baas?

Blue Journey

Lucky Luke schoot sneller dan z’n schaduw, striptoppunt van surrealisme. De dansers in Blue Journey hebben eenzelfde verbazingwekkende interactie met hún schaduw. We zien dansers en silhouetten. Zijn de laatsten autonome persoonlijkheden of afhankelijke schaduwen? Ze bewegen soms nét een tikkeltje trager dan de dansers. Wat lijkt op een schaduw vervliegt, verdwijnt of stijgt op. Het is illusie, kleur en beweging. Silhouetten krijgen een eigen leven. Wat is fictie en wat is werkelijkheid?

Met deze choreografie bereikte Middendorp de halve finale van America’s Got Talent.

Face Machine

Selfies, Facebook, Instagram, Snapchat. Het gezicht speelt een centrale rol in onze (online-) presentatie. Dat is het uitgangspunt van Face Machine. Het gezicht van liggende dansers wordt op de achterwand geprojecteerd. De andere dansers rollen, lopen en krioelen over de projectie. Ze bespringen het gezicht, spelen met de neusgaten, kriebelen de tong en worden gelikt en weggeblazen. Middendorp noemt dit Tongue Choreography. Humoristisch. De rol van ons gezicht en de maakbaarheid van de eigen presentatie worden aan de kaak gesteld. Presenteer jij je zoals je bent óf hoe je graag gezien wil worden? En wat doet de buitenwereld ermee?

Flyland 2

Je waant je in een betoverende droom. Een stelletje zweeft door wolken en over groene landschappen. Maar niets is zoals het lijkt. Ze liefkozen, rollen, duikelen en vallen. Animaties, schaduwen en live-filmbeelden wisselen elkaar af. Wat is illusie en wat is werkelijkheid? De strijd tussen fantasie en realiteit. Verticaal wordt horizontaal, liggen verandert in vliegen en vallen wordt rennen. De dansers worden geprojecteerd vanuit verschillende perspectieven maar we zien ze tegelijk ook live. Verwarring. Een vervreemdende ervaring. Waar moeten we kijken?

De vraag

Middendorp mixt moderne dans met projecties, animaties, verrassende en inventieve effecten, goed gekozen muziek, humor, ‘state of the art’-technologie én licht op een originele, creatieve maar bovenal spectaculaire wijze.

Is moderne dans veelal elitair en ontoegankelijk: Blue Technology is het tegenovergestelde. De voorstelling geeft ons stof tot nadenken, houdt ons een spiegel voor. Wie zijn we? Of beter: wie willen we graag zijn? En: wat zien we? Is alles wat we zien écht?

Blue Technology bestaat in feite uit vier conceptuele, realistische, enigszins experimentele, autonome ‘live-‘videoclips. Maar wel toegankelijke, vragen oproepende en moraliserende versies ervan.

Ik ben razend nieuwsgierig naar het uiteindelijke resultaat en naar de eenheid in de ontwikkeling die David Middendorp met Blue Technology heeft ingezet.

-*-

-*-

-*-

-*-

 

Posted in: Recensies