Betoverende Tubular Bells

Posted on 8 mei 2015

0



Theater Sneek, 28 maart 2014, Tubular Bells by Daniel Holdsworth en Aiden Robert.

Muziek als landschap; hierin bewegen twee fantastische muzikanten zich bijna 54 minuten lang: efficiënt, virtuoos en aanstekelijk. Geen videoprojecties, ingenieuze lichtshows, rookkanonnen en flashy effecten. Maar muziek, muziek en nog eens muziek: een belevenis, een ervaring. Tubular Bells van Mike Oldfield, met die Escher-achtige platenhoes. Wie kent ‘m niet?

Het programma wordt bepaald door de wijze waarop je een LP draait. De zwarte groeven, 33 toeren, het gekraak van de naald: die sfeer. We beginnen met kant één. De pauze is het moment dat de plaat moet worden omgedraaid waarna kant twee volgt.

Tubular Bells (1973): het epische, idealistische, mysterieuze, verfijnde en geniale meesterwerk van Mike Oldfield, muzikaal bewegend van thema naar thema. Als 13-jarige ging deze mix van new-age, blues, ambient, folk en rock in 1973 in eerste instantie aan mij voorbij. Pas later ben ik het gaan waarderen.

Mike Oldfield nam in alle rust de instrumenten één voor één (bijna allemaal zelf bespeeld) op en mixte vervolgens de 2300 opnames van Tubular Bells grotendeels zelf.

Als je dan hoort dat zo’n bekend (17.000.000 verkochte LP’s) én complex nummer na wordt gespeeld door twéé muzikanten frons je je wenkbrauwen. Kan dat? Ja! Dat kan! Wat de Australiers Daniel Woldsworth en Aidan Roberts hier (op blote voeten) van maken is écht uniek.

Veel oudere jongeren of jongere ouderen (?…) in het Theater, een beetje het Bolwerk-sfeertje. Het openingsthema (later gebruikt als soundtrack van horrorfilm de Exorcist), met dat oorkruipende, fascinerende piano-riffje, gaf het album veel publiciteit en is de herkenningstune voor het hele stuk. Vrijdagavond stond dit direct “als een huis”, de tijd stond even stil…

Deel één van dit standaardwerk werd preciezer nagespeeld dan het tweede deel waarin de muzikanten zich wat meer muzikale vrijheid permitteerden. Dat hoort zo: na de pauze mag je “los”.

Natuurlijk is Tubular Bells for Two fantastisch. Maar de spanning zoals je die als publiek ervaart bij deze Aussies maakte de avond extra fascinerend. Een sprintje naar het drumstel, razendsnel van gitaar wisselen, een bekken verplaatsen. Een bijna sportieve ervaring die de prestaties van de muzikanten extra knap maakt. Maar ook het subtiele gebruik van de sequencer, reverb, overdrive, distortion en andere effecten terwijl ze ook andere instrumenten bespelen maakt het bewonderenswaardig.

Deze multi-instrumentalisten spelen virtuoos en rockend gitaar, drummen strak en swingend, toveren geluiden uit de keyboards die je niet voor mogelijk houdt en doen dat ook nog eens tegelijk op meerdere instrumenten. En dat alles met een Australische relaxte sfeer, kleine foutjes worden charmant weg geglimlacht.

De bezieling druipt eraf. Muziek als sacrament. Aidan en Dan spelen Tubular Bells alsof elke noot iets persoonlijk voor hen betekent, alsof ze voorlezen uit hun muzikale bijbel en hun publiek willen bekeren.

En na afloop? De boys stonden gewoon “laid back” in de foyer, na te kletsen en te signeren: “cheers mate!”.

“Bonzer blokes! See ya later!”

Posted in: Recensies