King of the World, blues van allure

Posted on 8 mei 2015

1



Poppodium Bolwerk Sneek – 13 september 2014 – Bluesnight met All Star Blues Band, Tightropes, King of the World.

De All Star Blues Band trapte af. Degelijke blues: strak, swingend, de klassiekers staan als een huis: van Stevie Ray Vaughan tot Joe Bonamassa, van Ten Years After tot BB King. Eén klein minpuntje: de iPad aan de microfoonstandaard van zanger Mente Rosema. Het hoort niet bij de blues en Mente was er té veel op gefixeerd. Met zijn ervaring zou hij zonder moeten kunnen.

The Tightropes verpletterden daarna de zaal met hun über-energieke mix van rock, jazz, blues, punk en funk. Een aanstekelijk drietal dat als een rollercoaster het Bolwerk bestormde. De snoeiharde superstrakke nummers met zeer verrassende wendingen waren voor oldschool-blues fans misschien ‘over the top’ maar wij konden het wel waarderen.

Tegen middernacht was het tijd voor de hoofdact. Vele optredens, fantastische recencies, verkiezingen tot beste bluesmuzikanten van Nederland, optredens in DWDD, Pauw&Witteman, VPRO’s Vrije Geluiden, een tv-documentaire van Johan Derksen, North Sea Jazz en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb het over King of the World: éen van de beste bands van Nederland. Geen wonder: wanneer muzikanten met een dergelijke (internationale) ervaring en roem elkaar vinden gebeurt er iets bijzonders.

De stuwende, virtuoze Hammond, piano, Fender Rhodes en andere keyboard-klanken van Govert van der Kolm (speelde o.a. met Matt Schofield en DeDe Priest). Het fantastische drumwerk van Fokke de Jong (ex-Normaal e.a. bands). De strakke bas en de specifieke stem van Ruud Weber (Snowy White, Mick Taylor e.a.). En tot slot de fenomenale gitarist Erwin Java (White Honey, Herman Brood’s Wild Romance en natuurlijk Cuby and the Blizzards).

Om met de laatste beginnen. In ‘Can’t go home’, geschreven als eerbetoon voor Harry ‘Cuby’ Muskee, klonk de gitaar van Java als een Blizzard. Met een link naar Cuby’s meesterwerk ‘Somebody will know someday’ luisterde ik met een brok in m’n keel. Kippenvel.

Hilariteit! Bassist/zanger Ruud Weber ontdekte tijdens het optreden een jeugdliefde in het publiek. Het volgende nummer werd aan haar opgedragen.

King of the World (de naam is ontleend aan een nummer van John Lee Hooker) putte uit het repertoire van hun CD’s Can’t Go Home (2013) en KOTW (2014). Zonder uitzondering groovy, bluesy en soulvolle songs. Van de shuffle ‘Messing with my mind’ tot de lome bluesrocker ‘Let’s get stoned’ en alles wat daar tussen zit.

Stuk voor stuk goed uitgebalanceerde en fantastisch opgebouwde nummers. Hun podiumopstelling getuigt van het onderlinge respect en de ervaring: het viertal zat naast-en dichtbij elkaar, aan de voorzijde van het podium: een verademing. En: het speelplezier en enthousiasme druipt er op een aanstekelijke manier van af, wát een band!

Bluesnight V: wij hebben genoten, fijn dat het culturele seizoen weer begonnen is. En dat vriendinnetje van Ruud Weber? Nou, ik word iedere morgen naast haar wakker…

Posted in: Recensies