God van de slachting

Posted on 8 mei 2015

0



Theater Sneek – 12 december 2014 –  God van de Slachting (Carnage)

De aanleiding is herkenbaar en onschuldig: een vechtpartijtje tussen twee jongens is de reden voor hun ouders om “het er éven over te hebben”. So far so good.

Het loopt echter even anders tussen advocaat Eelco Wender (Huub Stapel, cynisch, onbeschoft, steeds irritant bellend) zijn echtgenote Anette Wender (Anneke Blok, ogenschijnlijke bruggenbouwer die zich steeds grilliger opstelt), de heer des huizes Berry Storm (Paul R. Kooij, almaar dwarser en recalcitranter naarmate de voorstelling vordert) en zijn partner Linda (Johanna ter Steege, “must be” alternatief en bewust, keurig, pinnig en moralistisch, althans zo lijkt het…).

Hoewel beide echtparen de bedoeling hebben het probleem netjes op te lossen willen ze tóch hun gelijk hebben over hun zoons. Langzaam maar zeker verandert de sfeer echter van oplossingsgericht naar ongenuanceerd en destructief. Als kijker wordt je meegezogen in hilarische, heftige en herkenbare situaties.

Onbedoelde speldenprikjes veroorzaken heftige reacties en soms zelfs regelrechte agressie. De beschaving verdwijnt en maakt plaats voor scheldpartijen, hysterische huil- en driftbuien en een zeer realistische kotspartij (Anneke Blok). De fles rum, waarmee de gastheer een katalyserend effect wilde bereiken werkt juist averechts. De vlam slaat nu echt in de pan en de situatie wordt onoverzichtelijk.

Het worden onderlinge ruzies tussen de echtparen die even later weer een pact sluiten: maar ook de mannen tegen de vrouwen, echtpaar tegen echtpaar én de winnaars tegen de verliezers. Maar uiteindelijk zijn ze individueel letterlijk en figuurlijk alleen.

Dit gevoel wordt versterkt door de symbolische wijze waarop het decor wordt gebruikt; twee tegenover elkaar opgestelde banken. De acteurs wisselen constant van positie en onderlinge afstand, als symbool van hun “rol” binnen het verhaal. Met de subtiele belichting (vanachter lamellen) en de verplaatsingen van de banken bereikt regisseur Gijs de Lange precies het juiste effect.

God van de slachting is herkenbaar, grappig en heftig en houdt iedereen, of je het wil of niet, een spiegel voor: over irritaties, communicatie en de eigen rol binnen je relatie.

Gelukkig herkenden wij niets van het stuk in óns samenzijn, nou ja: bijna niets…

Posted in: Recensies