Giselle – ballet Staatsopera van Tatarstan

Posted on 8 mei 2015

0



Theater Sneek – 29 december 2014 – ballet Giselle door de Staatsopera van Tatarstan.

Tatarstan? Waar ligt dat eigenlijk? Rechtdoor bij Machatsjkala en dan voor Lipetsk links? Wie het weet mag het zeggen. Het ballet van de Staatsopera van Tatarstan toert al meer dan twintig jaar door Europa en is ook in Nederland een vaste gast. Dit theaterseizoen wordt het publiek getrakteerd op het balletsprookje Giselle van de Franse componist Adolphe Adam (1803-1856), een traditioneel klassiek-romantisch ballet.

Compleet met een prima ballerina (de 19-jarige Braziliaanse Amanda Gomes), romantische kostuums, sprookjesachtige decors, prachtige muziek van een indrukwekkend symfonie-orkest en de magie die hoort bij de massaliteit van een dergelijk gezelschap.

Het verhaal gaat over de liefde tussen de jonge boerin Giselle en de adellijke Albrecht. Hij is verloofd met Bathilde, de dochter van de hertog maar vertelt aan Giselle dat hij een simpele dorpsjongen is en Loys heet. Hilarion, die verliefd is op Giselle, onthult de waarheid waarna Giselle sterft van verdriet. Hiermee eindigt het eerste part.

De Willi’s (de geesten van bedrogen vrouwen) laten in het tweede deel, onder de bezielende leiding van Myrtha, iedere man die ze in het bos tegenkomen dansen tot de dood erop volgt. Hilarion komt eerst bij het graf van Giselle en danst tot hij sterft. Als Albrecht zich aandient, probeert Giselle hem te sparen. Myrtha wil daar echter niets van weten. Toch lukt het Giselle haar geliefde tot het ochtendgloren te beschermen met haar liefde. Want als het licht wordt verzwakken de Willi’s en keren ze terug in hun graven.

Omdat Giselle zich niet aan wraakgevoelens heeft overgeleverd kan ze zich ontdoen van de invloed van Myrtha en vind ze rust en vrede in haar graf. En: Giselles liefde voor Albrecht heeft hem gered van een wisse dood. Eind goed, al goed. Toch?

Kortom: een eeuwenoud verhaal over liefde, bedrog, wraak en vergiffenis en soortgelijke symboliek, prachtig en poëtisch opgevoerd door dit fameuze gezelschap.

Indrukwekkend was de timing tussen de dansers en het orkest, beide subtiel gestuurd door de dirigent. Al is ondergetekende geen choreografisch expert, de wijze waarop het verhaal werd neergezet was prachtig; schitterende synchrone tableaus, sierlijke en dynamische solo’s, bewonderenswaardige lichaamsbeheersing en dat alles in volledige harmonie met de sfeervolle muziek van Adolphe Adam.

Vooral het eerste gedeelte van het tweede part bekoorde: de geesten van de bedrogen vrouwen werden door Myrtha als een uniforme machinerie bestuurd. De arme Hilarion overleefde deze discipline niet.

Al met al een voorstelling van ouderwetse en klassieke topkwaliteit. Een minutenlange staande ovatie van het ruim 400-koppige publiek viel het gezelschap dan ook ten deel.

En Tatarstan? Het is een is een autonome republiek in het midden van het Europese deel van Rusland en wordt ook wel Tatarije genoemd. De president heet Roestam Minnichanov en de hoofdstad is Kazan, een prachtige historische stad met een rijke historie en een bloeiende cultuur. Waarvan akte.

Posted in: Recensies