Purpendicular overdondert

Posted on 8 mei 2015

0



Poppodium Bolwerk Sneek – 17 mei 2014 – Purpendicular.

Deep Purple; uit de tijd dat de onvolprezen muziekkrant Oor zichzelf aanprees met “keihard en swingend”, ik in de tuin van mijn ouders een zitkuil heb gegraven en wij onder het genot van bier en paprikachips LP’s van Yes, Led Zeppelin en Black Sabbath draaiden.

Deep Purple; een icoon, een monument in de muziekgeschiedenis, met namen als John Lord, Ritchie Blackmore, Ian Pace en Roger Glover (jazeker! Van “Love is all”, maar dat terzijde).

Deep Purple; hun psychedelische hardrock met een eigen stijl, gierende gitaren, strakke Hammond en synthesizer-sound, virtuoze zang en stampende drums was trendsettend voor de toenmalige muziekscene.

De internationaal samengestelde band Purpendicular startte in 2007 hún Deep Purple-tribute, maakten meerdere albums en spelen over de hele wereld. Ze worden enorm gewaardeerd door de ex-Purple-leden en speelden zelfs samen met Purple drummer Ian Paice. Redenen genoeg voor een avondje Bolwerk.

Purpendicular (genoemd naar een Deep Purple-album uit 1996) zette direct de toon en overdonderde het publiek (gemiddeld jonger dan ik had verwacht) vanaf de start. Strak, virtuoos en muzikaal. Maar vooral het oprechte speelplezier van deze mannen droop ervan af. Zo’n band waar je vrolijk van wordt; respect.

De Purple-songs werden in hun glorie-tijd soms uitgesponnen tot soms wel 30 minuten. Purpendicular past dit voor het “publiek van nu” aan tot aanvaardbare proporties. Deep Purple anno 2014.

Maar toch kwamen de drumsolo, waarbij de rest van de band het podium verlaat, het freaky keyboard-intro van 5 minuten (met fragmenten uit Led Zeppelin’s “Stairway to heaven”), de gierende gitaarsolo’s (met 1 voet op de monitor) en het “vraag en antwoord”-spel tussen gitaar en Hammond voorbij. Alleen de “muur” van Marshall-versterkers ontbrak.

We hoorden alle Purple hits: Child in Time, Woman in Tokyo en natuurlijk Smoke on the Water. Maar Purpendicular speelt niet klakkeloos hun voorbeeld na maar varïeert én voegt er iets aan toe. Zo hoorden we delen uit “Like a rolling stone”en de rocker “Lucille” en eerden ze tijdgenoot Pink Floyd.

Na een heerlijke Bolwerk-avond slenterden we met tuitende oren huiswaarts, niks meer gewend. Nazitten met een goed glas whisky, trendy nootjes van de Zuivelhoeve en Miles Davis op de achtergrond. De tijd staat niet stil…

Posted in: Recensies