De kleine blonde dood

Posted on 8 mei 2015

0



Theater Sneek – 16 januari 2015 – De kleine blonde dood.

Voor het publiek van een bijna uitverkocht theater Sneek opent het gordijn. Een indrukwekkend decor; witte panelen met zwarte nachtvlinders, (vlinder)poppen in een zwart/witte belichting. Een open, witte, lijkkist met een kind erin. We wanen ons in de sfeer van één van de geniaalste film aller tijden: The silence of the lambs. Het begin is kil, rauw, chaotisch, bijna morbide.

De muziek (van Ad van Dijk; soms snoeiharde rock, soms ultra-gevoelig) komt binnen, keihard. Boudewijn (een fantastische rol van William Spaaij) en zijn zoon Micky (Davy Gomez) zetten direct hun stempel op de voorstelling. Het verhaal is, evenals het boek, hartverscheurend: Boudewijn’s oude lerares Mieke (Marjolijn Teepen in een glansrol) is na een one night stand zwanger van de (homosexuele…) Boudewijn, die het kind in eerste instantie negeert.

Door herinneringen uit zijn eigen jeugd en de slechte band met zijn gewelddadige, gefrustreerde vader Rainer (een indrukwekkend rol van Frans van Deursen) wil hij voor Micky een ándere vader zijn: samen naar Artis, samen buiten pissen; een vader als vriend.

Als Micky in coma raakt moet Boudewijn een onmenselijke keuze maken. De voorstelling is gemaakt vanuit het brein van schrijver Büch: grillig, associatief, chaotisch. Een wirwar van emoties: rauwe humor (Rainer: “ik ben toch dood?”), ontembare gevoelens (één van de hoogtepunten: moeder Mieke analyseert haar door alcohol benevelde leven), tederheid (een stervende Mickey en Boudewijn in de slotscène), erotiek (de verwekking van Micky) en alles wat daartussen zit.

De subtiele rode draad wordt gevormd door vriendin Fleur (Margreet Boersbroek) die beurtelings als partner, geweten, psycholoog en arts opduikt. Zij vormt een spiegel voor het gevoelsleven van Boudewijn.

De Dodo, waarin Büch in de VARA serie: “de wereld van Boudewijn Büch” daadwerkelijk naar op zoek gaat, Goethe, the Rolling Stones zijn elementen die de zorgvuldigheid van tekstschrijver Dick van den Heuvel onderstrepen. Ook die details maken de voorstelling bijzonder en zorgen voor extra diepgang.

De kleine blonde dood is een prachtig stuk waarin gecompliceerde menselijke verhoudingen fantastisch worden neergezet: trauma’s, beschadigde mensen, liefde, geluk en verdriet. Het veroorzaakt daardoor een mix van emoties: een glimlach, soms zelfs lachsalvo’s, maar ook tranen. De opbouw is even subtiel als geniaal; het publiek wordt als het ware de voorstelling ingezogen.

Stil is het na de slotscène. Een verstild en meeslepend einde van een indrukwekkende voorstelling, snikken en slikken in de zaal. De diepe buiging die de acteurs na afloop voor het publiek maakten maken wij symbolisch naar de crew van de kleine blonde dood.

Dit was weer zo’n avond…

Posted in: Recensies