De boot naar Terschelling: wordt vervolgd…

Posted on 17 april 2013

9



Aanleiding.

In een land waar je wel softdrugs mag verkopen maar niet mag inkopen, waar Mauro het land uit moest terwijl je zeker weet dat dat nooit zal gebeuren (gelukkig!) en waar een heel volk in rep en roer kan raken vanwege een aangespoelde orka laat de rechterlijke macht zich van z’n beste kant zien.

In dit land moet het College van Beroep voor het bedrijfsleven zich uitspreken over de veelbesproken veerbootkwestie.

Maar dat doen ze niet. In plaats van recht te spreken, waarvoor ze aangesteld zijn, speelt het college de bal door naar het Hof van Justitie van de Europese Unie. Lef of laf?

Aan dit uitstel heeft niemand iets: de eilanders niet, de betrokken rederijen niet en de badgasten al evenmin.

EVT.

Positieve geluiden, dat de EVT garen spint bij dit uitstel, zijn misplaatst. Wat voor beleid moeten ze volgen? Hoe lang wordt er nog gevaren? Een jaar, twee jaar? Onzekerheid dus.

En: wat doen de klanten? Blijven ze boeken? Vooruitbetalingen storten? Is de EVT in staat de broodnodige vlootinvesteringen te blijven doen?

En de aandeelhouders? Hoe lang doen ze nog mee? Tot nu toe was het geen vetpot! Willen ze nogmaals geld steken in een avontuur waarvan de afloop nog onvoorspelbaarder is dan voorheen?

Rederij Doeksen.

Dat Rederij Doeksen een bittere pil moet slikken is maar ten dele waar. Ook zij willen liever duidelijkheid, maar hun adem lijkt vooralsnog lang genoeg. Problematischer is dat er nu ongetwijfeld een investeringsstop zal komen: geen nieuwe schepen of andere innovaties en verbeteringen (terwijl de plannen klaar liggen).

Maar ook een continuering van het bevriezingsbeleid van sponsoring voor evenementen en andere initiatieven. Je kan er je schouders over ophalen maar de toekomst van een belangrijk evenement als de H-T-sloepenrace hing enkele maanden geleden nog aan een zijden draadje door het intrekken van de Doeksen-steun. Welke evenementen zullen volgen? Oerol? Berenloop?

En dan heb ik het nog niet eens over andere gevolgen: ingrepen in het personeelsbestand, service-verarming, minder afvaarten, verlaging van het marketing-budget (met alle gevolgen van dien) en ga zo maar door.

Eilanders.

Zoals ook uit mijn eerdere blogs blijkt heb ik in principe niets tegen de EVT. Echter: ze nemen niet hun verantwoordelijkheid op de vlakken waarin Doeksen dat wél al tientallen jaren doet.

Verder geven ze blijk van minachting voor eilanders (en badgasten) door vanaf september slechts één keer per dag te varen en een groot deel van de winter helemaal stil te liggen. Zelfs een objectieve toeschouwer als ondergetekende wordt daardoor negatief beïnvloed.

Badgast.

En de badgast? Die snapt er niets meer van: het is toch zo’n gemoedelijk eiland? Is dat gesodemieter met die rederijen nog niet afgelopen?

En dan heb ik het nog niet over het ontbreken van walfaciliteiten van de EVT in Harlingen en op Terschelling waardoor EVT-passagiers zich tweederangs-reizigers voelen. Ook hierin zal voorlopig geen verandering komen.

Toeter van de eerste boot.

Bij een resolute uitspraak van het college was er duidelijkheid ontstaan. Ik vrees nu voor economische en sociale averij op Terschelling.

Bij een éénduidig vonnis zouden de badgasten en de eilanders weten waar ze aan toe zijn en zou de kapitein van de zeven uur-boot gewoon weer durven toeteren.

Of dwaal ik nu af?