Ik heb het niet zo op paarden.

Posted on 19 november 2012

0


Aanleiding:

Paarden: nee, niks voor mij. Toen ik zes was ben ik eens van een pony afgesmeten en daarna is het nooit meer goedgekomen. De negatieve reputatie werd bevestigd toen dokter Mellema een paar jaar geleden belde: “kom even naar de praktijk, je dochter is hier binnengebracht”. Aangekomen in de dokterspost lag Sascha daar voor pampus. Van een knol afgegooid: had geen idee waar ze was, herkende me niet. Dokter Mellema: “ik vertrouw de pols niet, ribben misschien gekneusd, enkel ziet er ook niet goed uit en waarschijnlijk een hersenschudding, even naar het ziekenhuis”.

Het viel gelukkig mee. Sas zat een week later alweer op een paard maar mijn antipathie was weer gegroeid.

Meetings.

Als organisator van motiverende meetings kunnen wij voor ons eigen team natuurlijk niet achterblijven. Dus gaan wij regelmatig met onze mensen op stap. Gezelligheid, even ontspannen staat voorop maar we combineren het vaak met het uitproberen van een nieuw onderdeel uit ons pakket.

Deze keer had Jaeike Stienstra ons uitgenodigd. Erg aardig van haar. Iets met paarden …

Start.

Allemaal verzamelen in het Wrakkenmuseum. Na een overheerlijke lunch bij Hille te voet verder richting “de Prairie” van Marleen. Onderweg pikte Jaeike ons op. De bedoeling: één voor één de bak in met een paard of pony naar keuze.

Ze vertelde: “Het paard is de spiegel van je geest. Fascinerend hoe een paard reageert: Ontstaat er contact? Negeert het paard je ? Wordt het paard onrustig van je? Laat jij het paard toe in je ruimte? Volgt het paard je als je je verplaatst? Voelt het paard je spanning?”.

Ja, ja dacht ik. Eerst de kat maar eens uit de boom kijken …

Stoer.

Dirk is zeeman. Dirk is stoer. Dirk begon. Dirk koos Femke, een groot zwart paard. Dirk liep zelfverzekerd de bak in en er ontstond contact. Femke volgde hem. Toch wel bijzonder om te zien. Ik lette goed op want straks kwam ik aan de beurt

Anderen volgden. De meest bijzondere ervaring wat met iemand die, naar eigen zeggen op het moment van instappen in de ring: “zweefde, hier niet was, niet met beide benen op de grond stond”. Werd genegeerd door het paard, er was niemand. Jaeike maande tot rust: ogen dicht, beide benen stevig op de grond, probeer je te concentreren op het hier en nu. Dertig seconden gingen voorbij: het paard draaide langzaamhet hoofd om alsof het dacht “Hé daar staat iemand !”. Iedereen was stil (en dat zegt wat bij ons !) terwijl het paard langzaam naar die persoon toe liep. Er was contact. Het paard volgde naar de andere kant van de ring.

Ademloos …

Lachen.

Gelachen hebben we ook. Opmerkingen als “nu snappen waarom die groepen bij jou altijd de andere kant uit fietsen !” en “luisteren je kinderen ook altijd zo goed ?” vlogen door de lucht.

Ik was aan de beurt. Ik koos Roos, een rossig, groot dier. Was enigszins verward. Voelde spanning maar was niet bang. Vond het wel apart om alleen met zo’n groot dier in een bak te staan, maar het intrigeerde ook. Praatte mezelf moed in, er was immers niks om bang voor te zijn ? Roos reageerde hierop. Begon heel onrustig heen en weer te draven; het spiegelbeeld van de wirwar van gedachten in mijn hoofd.

Roos stond stil in de hoek. Jaeike riep mij op om “haar ruimte” in te nemen en zo contact te maken. En dat werkte. Er ontstond een glimp van contact, Roos volgde mij, heel even. Een bijzondere ervaring.

De les.

Het was fascinerend om te zien hoe de interactie verloopt, maar ook hoe zuiver en puur deze prachtige dieren reageren op jouw gemoedstoestand. Het spiegelbeeld wat je ziet door deze dieren klopt. Wordt niet gemanipuleerd, mooier gemaakt dan het is of beïnvloed door externe factoren.

Ik ga m’n best doen om deze workshop onder de aandacht van mijn klanten te brengen. Heel veel teams kunnen hier voordeel van hebben.

“Maar je had het toch niet zo op paarden ?”…

Heb ik dat gezegd ?