Deze groep moet uit een woonbuurt geweerd worden!

Posted on 23 januari 2012

2



Leo Blokhuis.

Oktober 2011: Leo Blokhuis presenteert zijn nieuwe boek in boekhandel Funke in West-Terschelling. Biertje, wijntje, nootje, blokje kaas, leuke mensen, goed verhaal, fijne muziek. Inspirerend. “Professor” Blokhuis is op dreef. Een gedreven monoloog. Op het juiste moment prachtige muziekfragmenten uit zijn Apple. De sfeer van “Top 2000 A Gogo”.

Solomon Burke.

Leo vertelt een schitterend verhaal over de zwarte soullegende Solomon Burke. Z’n eerste hit (1961) was “Just out of reach”, een oude countrysong (…). Hij was geboekt op een festival en meldde zich bij de ingang. De portier meldde dat hij moest verdwijnen naar z’n “own neighbourhood“. Het bleek een bijeenkomst van een groep KuKluxKlan te zijn. Men was niet op de hoogte van het feit dat Burke zwart was. Maar: hij was wel geboekt, wat nu?

Zeevaartschool.

Op Terschelling staat het Maritiem Instituut Willem Barentsz. In Nederland een toonaangevende opleiding op het gebied van nautisch onderwijs. Al jaren. Afgestudeerde studenten bevaren de wereldzeeën of bekleden andere goede functies. Een opleiding aan dit instituut betekent een 100% baangarantie. Het merendeel van de studenten is afkomstig van de “vaste wal”.

Campus.

Dagelijks heen en weer reizen is voor de studenten geen optie. De school voorziet hen derhalve, al jaren, van woonruimte. In de eerste studiejaren worden de “biggen” (hun eilander bijnaam) in het voormalige hotel Victoria aan het Wad gehuisvest. Zonder twijfel het mooist gelegen internaat van Nederland. Direct aan de Dellewal-baai gelegen, schitterend uitzicht, een jaloersmakende woonplek.

S.O.S.

De “Stichting Ons Schellingerland” beijvert zich om de “traditionele gegevens en eigen aard van land en volk” van Terschelling te bewaken. Dit doen ze door, gevraagd en ongevraagd, hun mening te geven over ontwikkelingen op het eiland. Over plannen op het gebied van toerisme, infrastructuur, ruimtelijke ordening, vervoer, gemeentebeleid, projectontwikkeling en andere eilandgerelateerde zaken.

Plannen.

Het huidige internaat heeft z’n beste tijd gehad. Er ontstaan nieuwbouwplannen. Aan de rand van het dorp op enkele tientallen meters van de Zeevaartschool moet een nieuwe campus verrijzen. Reden voor S.O.S. om zich te uiten. “Deze groep moet uit een woonbuurt geweerd worden!” is hun argument.

Een nieuw internaat? Prima! Maar niet in “our neighbourhood!”

Belang.

Ik heb waardering voor de doelstellingen van S.O.S. Maar een gevaar ligt op de loer. Dat deze club zich vervreemdt van de mensen die de economie op dit eiland laten floreren. Die hier nog wel hun geld moeten verdienen, de afwegingen moeten maken die daar bij horen, hun kinderen laten opgroeien.

Die schrikken van de constatering dat S.O.S van mening is dat een nieuw multifunctioneel gebouw zuidelijk van het zwembad moet worden gebouwd “zo ver mogelijk van bewoond gebied, mits omringd door een groene bufferzone”. Misschien is een reservaat met elektrische hekken een idee?

Tot slot.

En hoe ging het nu verder met Solomon Burke? Het optreden op het eerder genoemde “festival” gaat gewoon door,  Solomon doet alsof hij een ongeluk heeft gehad, treedt op met een verband om z’n hoofd én heeft de mazzel een blanke begeleidingsband te hebben. Hij heeft drie kwartier gespeeld maar is daarna onder politiebegeleiding afgevoerd.

Én: uiteindelijk bereikte hij een grote carriere, roem en geld. Er is dus nog hoop voor de zeevaartschoolstudenten.