Nature boy.

Posted on 27 december 2011

1



Aanleiding:

Een blog over één “liedje”. Niet zomaar een nummer maar één van de meest gecoverde ballads uit de geschiedenis: Nature Boy.

Uitgevoerd door ontelbaar veel artiesten, soms verrassend, soms goed, soms apart: Miles Davis, Frank Sinatra, George Benson, Stan Getz, Django Reinhardt, Sarah Vaughan, Johnny Matthis, Stephane Grappelli en Kurt Elling.

Maar ook uit “onverwachte” hoek: James Brown,  Steve Miller, Lisa Ekdahl en David Bowie. Dit zijn maar een paar voorbeelden uit de lijst van honderden uitvoeringen.

Hit.

Het nummer is vooral bekend geworden door Nat “King” Cole. Dé superstar van de jaren 50 (Unforgettable, Route 66 e.v.a.). Hij gebruikte zijn roem om de achterstelling van de zwarte Amerikanen t.o.v. de blanken aan de kaak te stellen.

Wanneer hij in 1948 als eerste zwarte Amerikaan een huis koopt in de blanke buurt Hancock Park in Los Angeles vertellen de eigenaren hem dat ze geen “ongewensten” in de buurt willen. Cole antwoordt: “Ik ook niet. En als ik een ongewenst iemand zie komen, ben ik de eerste die klaagt.”

Eden Ahbez.

Een hardnekkig misverstand bestaat dat hij tevens de componist van Nature Boy is. De song is echter geschreven door Eden Ahbez in 1947. In 1948 heeft Nat “King” Cole er 15 weken mee op de eerste plaats van de Amerikaanse hitlijst gestaan.

Eden Ahbez (artiestennaam van George Alexander Aberle: 15 april 1908 – 4 maart 1995)  was een groot liefhebber van Dvorak en zegt Nature Boy te hebben gebaseerd  op Dvorak’s Piano Quintet No. 2 in A, Op. 81 uit 1887.

Papirosn

Ook is er een hardnekkig gerucht dat Ahbez het nummer zou hebben “gepikt” van Herman Yablokoff. Deze schreef in 1935 het Jiddische nummer “Shvayg, mayn harts” voor zijn film Papirosn. (Ahbez verklaarde: “I heard the tune in the mist of the California mountains.”). Helemaal uit de lucht gegrepen lijkt dit gerucht dus niet. Zeker niet als je weet dat Ahbez het geschil schikte met een bedrag van 25.000 dollar, een vermogen in die tijd!

Tekst.

Nature Boy is een gevoelig, poëtisch nummer met een waas van geheimzinnigheid en met veel “onderkoelde” diepgang.

“There was a boy
A very strange enchanted boy
They say he wandered very far, very far
Over land and sea
A little shy and sad of eye
But very wise was he”

De clue zit in de zin:

“The greatest thing you’ll ever learn
Is just to love and be loved in return”

De spanning in de verhaallijn wordt opgebouwd naar deze quote. En juist dát maakt de tekst zo tijdloos goed. Je zwerft de hele wereld over, ver, héél ver, over land en zee en komt er dan achter dat de kracht in jezelf zit. Een bijna boeddhistische wijsheid. Stof tot nadenken…..

Maar ook de vraag wat voor jongen het was?

“A little shy and sad of eye
But very wise was he”

Heel knap om in zo’n korte tekst zoveel diepgang te verpakken.

Films.

Deze lyriek én het open karakter van de tekst maakt de song geschikt voor toepassing in films. Direct in 1948 werd het al gebruikt voor “The boy with green hair”.

Meer recent is de Nat King Cole-versie gebruikt voor films als: The Crossing“uit 1990. De Miles Davis-interpretatie is het thema in “The talented Mr. Ripley” uit 1999.

Ook zong David Bowie het nummer in de kaskraker uit 2001: “Moulin rouge“.

Mijn voorkeur.

Ik vind het een bijzonder nummer met een prachtige tekst en een speciale lading.

De, wat mij betreft, mooiste versie (van Lizz Wright) vind je hieronder. Veel luisterplezier!

-*-

CD-tip: Nat King Cole

Posted in: Muzikaal Peter