Laat de kinderen tot mij komen…

Posted on 19 december 2011

1



Aanleiding.

Interview met Antoine Bodar, een man die op de één of andere manier jaren geleden mijn sympathie heeft gewonnen. Hij komt op mij oprecht over.

Dan maakt het indruk wanneer hij tijdens het gesprek zijn tranen niet kan bedwingen. Zijn machteloosheid en verdriet over vreselijke zaken die zich in het verleden binnen de gelederen van zijn geliefde kerk én de gevolgen ervan grijpen hem zichtbaar aan.

Rapport.

Het rapport over kindermisbruik binnen de katholiek kerk heeft ongekende emoties losgemaakt.

“Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan. Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.” (Marcus 10: 13-16)

Zoals nu blijkt hebben veel katholieke geestelijken in het verleden vooral het laatste deel van deze spreuk van Jezus té letterlijk genomen…

Wir haben es nicht gewusst.

Met tussen de 10.000 a 20.000 jongens in katholieke tehuizen, internaten en andere instituten is in mindere of meerdere mate ontucht gepleegd in de periode 1945/1980. Emeritus kardinaal Simonis nam, vanwege de onthulling ervan, in 2010 de woorden “wir haben es nicht gewusst” in de mond. Prima, als hij die kant op wil dan trek ik de vergelijking met ’40/’45  even door en noem ik het misbruik een morele kerkelijke “holocaust” op machteloze kinderzieltjes.

De gevolgen ervan zijn hartverscheurend. Levens zijn verwoest, kinderen vernederd, mensen dragen vreselijke geheimen met zich mee, zijn onmachtig om relaties aan te gaan én hun omgeving te vertrouwen om over andere consequenties nog maar te zwijgen.

De kerk.

Het is duidelijk dat de kerk niet weet hoe hiermee om te gaan. Een organisatiebrede gigantische mediatraining zou op z’n plaats zijn.

Maar het ergste is dat het misbruik binnen de kerk bekend was. In eerste instantie is er, naar het schijnt voor een deel onder regie van de huidige paus, een systematisch doofpotbeleid gevoerd. Alle belastende stukken moesten naar Rome worden gestuurd. Schijnbaar dacht men ermee weg te komen. “Don’t ask, don’t tell”. En maar hopen dat de slachtoffers zich gedeisd hielden …

Middeleeuwen.

De katholieke kerk is zo ongeveer het toppunt van hiërarchie. Geen enkel instituut is zo middeleeuws gestructureerd als deze club. Daardoor is er nooit ruimte geweest voor interne reflectie, laat staan voor kritiek. De houterige wijze waarop de geestelijkheid nu omgaat met de vernietigende waarheid is een exponent van deze cultuur. Men probeert het tij te keren maar dat gebeurt heel onhandig.

Spijt.

Het ergste vind ik dat men nú spijtbetuigingen voorleest in kerken én zich haast om vanuit het kerkelijk standpunt uit te leggen hoe zaken tot stand gekomen is. Op hun manier “door het stof gaan”, want zo wordt het gevoeld. Maar: dat gebeurt pas ná het verschijnen van het rapport Deetman en de bijbehorende publiciteit, terwijl het misbruik intern alom bekend was. De kerk heeft geen initiatief getoond.

“Moeilijk in te leven.

Als je aartsbisschop Eijk hoort praten lijkt het wel of er een politicus aan het woord is. Er spreekt iemand die eigenlijk het instituut verdedigt. Hij en de meeste woordvoerders denken vanuit het kerkelijk standpunt: wij zijn diep door het stof gegaan“, en “misschien was het beter dat het gevoelsaspect meer naar voren was gekomen vanaf het begin maar u moet begrijpen dat wij ons er moeilijk in hebben kunnen inleven.” … Nou ja …

Daar komt nog bij dat de katholieke volgelingen een onwrikbaar geloof hebben gehad in de integriteit van de kerk en de geestelijkheid. Bij dit volksdeel komt de klap des te harder aan. Om na dergelijke openbaarmakingen nóg te blijven geloven in het katholicisme vind ik knap.

Oorzaken.

Hoe kan het dat dit gebeurd is? Geen idee! Het celibaat zou een oorzaak kúnnen zijn. Maar ook de geslotenheid van de instituten en het gebrek aan externe contacten. Het kritiekloze machtsvertoon van de mensen aan wie de kinderen zijn toevertrouwd speelt tevens een rol, zij hadden de kans. Tot slot heeft de hiërarchie van de kerk en de onmondigheid van de slachtoffers er natuurlijk ook mee te maken. Zeg het maar…

De toekomst.

Ik ben ervan overtuigd dat de meeste woordvoerders die nu hun nek uitsteken dit met de beste bedoelingen doen. Dat ze niet gewend zijn om zich zo op te moeten stellen is hun nauwelijks te verwijten. Het aftreden van kerkelijke functionarissen die nu weliswaar de leiding hebben maar niets te maken hebben gehad met het misbruik is even nutteloos als het excuus van de Nederlandse regering voor het bloedbad van 1948 in Rawagede (Indonesië).

Wat dan wel?

Ik ben absoluut niet bijbelvast noch kerkelijk. Maar lees wel eens wat en vond dit citaat uit het best verkochte boek aller tijden zeer toepasselijk:

“Wijs degenen die zondigen, openlijk terecht, dan zijn ook de anderen gewaarschuwd.” (Uit: 1 Timotheüs 5:20).

Posted in: Van alles