Onverwacht ALO.

Posted on 17 december 2011

0



Naar aanleiding van input van Karin.

Aanleiding.

Het zal 2008 geweest zijn. Business as usual. Aan het werk op kantoor Frisse Wind. Druk. Koffie op, weer verder. Rinus belt. “Hé Karin! Jij vindt Jack Johnson toch ook zo goed? Ik ga straks met de IJmond met een stel vrienden naar Harlingen en dan door naar Amsterdam, Heineken Music Hall. Er is iemand uitgevallen, heb je zin om mee te gaan? We vertrekken over een half uurtje en varen vannacht weer terug!”

Varen

Met een “eigen” boot vanaf Terschelling naar de wal, in een gehuurde bus naar de Heineken Music Hall in Amsterdam, concert bijwonen en ’s avonds weer op dezelfde manier terug naar het eiland. Niet te lang over nadenken, doen!

Het is eigenlijk meteen gezellig aan boord, muziek van Jack Johnson op de achter- en soms voorgrond, er zijn er die zelf een gitaar hebben meegenomen en lekker zitten te jammen. Er is gezorgd voor eten en drinken. Goeie zet…… Fijn dit.

Amsterdam.

In de HMH valt het me op dat iedereen z’n eigen plekje zoekt, ik ben altijd ergens achter in zo’n ruimte te vinden, niet in de massa vooraan….. Ik hou van observeren en lekker ruimte om me heen…..

In het voorprogramma een band waar ik nog nooit van gehoord heb, ALO (Animal Liberation Orchestra), een Amerikaanse band bestaande uit: Steve Adams (bas en zang),  Dave Brogan (drum en zang), Zach Gill (toetsen, accordeon, ukelele en zang), Dan Lebowitz (gitaar, percussie en zang). Zach en Jack Johnson zaten bij elkaar op school, vandaar de connectie.

Ik had natuurlijk tevoren even op gegoogled naar deze band en vond onder andere de volgende treffende typering die mij nieuwsgierig maakte: “California’s rapturing funkateers”. Ok! Laat maar komen!

Yes!………

De band begint te spelen, wauw wat is dit?!! Ik móet wel bewegen. Het is een relaxte mix van funky ritmes, Californische “lay-back”-sfeer, enigszins “shuffelende” ritmiek, niet hard en rauw maar subtiel uitgevoerd. Heerlijk.
Nummer na nummer word ik steeds enthousiaster, stilstaan is er echt niet meer bij nu, echt te gek dit. Alle nummers van het album “Fly between falls” komen langs: Pobrecito, Walls of Jericho, Spectrum en Wasting time.

Dan een nummer samen met Jack Johnson, Girl, I wanna lay you down, een nummer dat ze in 1999 voor een vriend schreven voor zijn film “One size fits all”, in 2005 opnieuw opgenomen met Jack Johnson. Wat een succes, maar voor mij wel dankzij ALO.

Als er aangekondigd wordt dat ze het laatste nummer gaan spelen, “Barbeque” (zie bovenstaande You Tube-clip, met een héél sterk ritme en een nog sterkere tekst), kan ik niet anders dan het oprecht jammer vinden dat ze niet gewoon doorspelen! Ken je dat gevoel? Dat het eigenlijk niet mag stoppen…..

Jammer Jack ….

Voor mij valt de hoofdact, Jack Johnson, daar zijn we uiteindelijk toch voor gekomen, na het optreden van ALO een beetje tegen. Dat was natuurlijk niet gebeurd wanneer ik ALO niet had gezien! Maakt niet uit. De zaal was enthousiast en ik eigenlijk ook wel, maar toch…..
Begrijp me niet verkeerd, ik vind de muziek van Jack Johnson heerlijk.
Maar je hebt muziek en je hebt MUZIEK!

Biertje/wijntje.

Aan alles komt een eind. Na een aantal toegiften, waarbij z’n muzikale vrienden van ALO ook nog even kwamen opdraven stopte ook Jack Johnson ermee.

Nog even nakletsen. Met z’n allen een biertje, wijntje, je kent het wel. Toen weer in ons busje naar Harlingen waar ons privéschip weer klaar lag. Aan boord weer een drankje en onder het schijnsel van de volle maan voeren we over een betoverend mooie Waddenzee terug naar Terschelling.

Het was een onvergetelijke avond en ik ben erg blij dat er iemand op het laatste moment uitviel waardoor er voor mij een plekje vrijkwam. Ik voel me muzikaal weer een stuk rijker.

Karin Stam.

-*-
-*-

Nieuwsgierig geworden? Hier enkele CD’s van ALO: Man of the world, Roses and clover.

Op mijn muziek vind je allerlei links en CD/DVD-tips. Daarnaast ga ik op sommige bands, artiesten, songs of bijzondere muzikale belevenissen dieper in in een aantal columns.

Posted in: Muzikaal Peter