I Muvrini – stem van Corsica.

Posted on 10 oktober 2011

3


Aanleiding:

Soms grijpt bepaalde muziek je bij je strot. Kippenvel, emoties of gewoon ontroering. Bij mij gebeurde dat bij I Muvrini.

I Muvrini is een bijzondere band. Afkomstig van Corsica heeft het een geheel eigen geluid: een combinatie van eigen dragende akkoorden, zowel moderne als traditionele instrumenten, Gregoriaanse harmoniën, polyfone zang en een rustgevende presentatie. Ze zingen in het Corsicaans, Frans en incidenteel in het Engels.

Inspiratie:

Mijn eerste kennismaking wat tijdens Oerol 1999. I Muvrini, toen betiteld als favoriete band van “Mister Oerol”, Joop Mulder, speelde op het Groene Strand.

Het was een bijzondere avond. De ondergaande zon, heerlijk weer, een Corona in de hand. Genieten toch?

Peer Gynt – Tryater.

Achteraf bleek dit mijn “all time favorite”-Oerolavond te zijn. ’s Avonds volgde namelijk het onovertroffen Peer Gynt van Tryater.

Deze voorstelling van regisseur Jos Thie wordt door veel Oerolfans nog steeds gezien als één van de hoogtepunten uit de festivalgeschiedenis. Terecht wat mij betreft.

I Muvrini (met dank aan Petra van der Veen).

Terug naar IMuvrini: de broers Jean-François en Alain Bernardini, de voormannen van de band, zijn geboren op Corsica. Hun vader, een vermaard dichter en zanger op het eiland, leert ze de techniek van het polyfone zingen en laat ze in 1970 debuteren op de Foire du Niolu. Ze nemen met z’n drieën twee singles op, maar aan hun gezamenlijke carrière komt abrupt een einde als Ghjuliu Bernardini in 1977 onverwachts overlijdt.

Jean-François en Alain gaan gezamenlijk door onder de naam” I Muvrini”,  genoemd naar de Corsicaanse schapen ( e muvre). In 1978 verschijnt hun  eerste album, “I Muvrini Ti ringrazianu”.

Twee jaar later verschijnt het album “Anu da Vultà”, “Zij zullen/moeten terugkomen”, een titel die refereert aan de Corsicaanse politieke gevangenen die worden vastgehouden op het vasteland en ooit zullen terugkeren naar het eiland.

Hiermee geeft de groep uitdrukking aan hun Corsicaanse engagement, wat voor overheidsdienaren in die tijd nogal eens aanleiding is geweest om concerten te verbieden.

Inmiddels is dit al lang verleden tijd en maakt de groep al jarenlang in de warme en drukke augustusmaand zonder problemen een tournee op Corsica, de Giru, waar elke avond zo’n 1000 bezoekers op afkomen.

Het album “È campà Quì” (“Hier leven”) in 1984 betekent de serieuze doorbraak, ook buiten Corsica. In 1999 verschijnt mijn favoriete album “Leia”. Hieraan werkt Sting mee, wiens “Fields of gold” wordt vertaald naar “Terre d’oru”.

Vanaf het begin heeft I Muvrini de deuren open gezet naar de buitenwereld om invloeden van daaruit op te nemen. Het voorlopige hoogtepunt in deze ontwikkeling wordt gevormd door de albums “Umani” (2002) en “Alma” (2005), waarop invloeden uit Afghanistan, Spanje, en het Afrikaanse continent duidelijk hoorbaar zijn, terwijl het nog steeds overduidelijk I Muvrini is dat de kaders uitzet.

Tot slot

De muziek van IMuvrini heeft een apart plekje in mijn hart. I Muvrini is een mooie band met een eigen, tijdloze stijl. Door de samenwerking met andere, internationale artiesten vanuit diverse stromingen, blijven ze me desondanks toch steeds verrassen.

Een rustpunt vol inspiratie.

_*_

Enkele CD’s:

Terra Corsa, Gioia, Live a l’Olympia, Live Alma, Platinum Collection.

Op mijn muziek vind je allerlei links en CD/DVD-tips. Daarnaast ga ik op sommige bands, artiesten, songs of bijzondere muzikale belevenissen dieper in in een aantal columns.

Posted in: Muzikaal Peter