Diana plays the jazz …

Posted on 23 augustus 2011

1


Aanleiding:

Ik leef muziek. Luister er de hele dag naar. Gebruik het, voel, beleef, onderga het.

Luister naar “I don’t know enough about you” van Diana Krall. Opgenomen in het prachtige Parijse Olympia-theater in november 2001. De uitvoering van deze standard (geschreven door Peggy Lee en Dave Barbour) is uniek en fascinerend.

Gebruiksaanwijzing van dit blog.

Ik stel voor dat je eerst deze link een keer bekijkt en de muziek op je in laat werken. Advies: een goed glas wijn erbij, kaarsen aan, afspelen liefst via wat betere luidsprekers en de muziek écht binnen laten komen. Dan nog eens luisteren terwijl je stap voor stap het onderstaande leest …

Het voorspel.

Diana begint solo en bouwt het prachtig op. Ze wisselt vloeiende loopjes en ragtime-ritmes af met virtuoze riffs. Laag in de linkerhand legt ze een ritmisch tapijt waardoor haar rechterhand de gelegenheid krijgt te freewheelen. Bluesy stretches gecombineerd met typische jazz-overgangen,

Aandoenlijk is de grijns van drummer Jeff Hamilton tijdens delen van het intro. Als één van ’s werelds beste jazz-drummers straalt het respect eraf.

Diana sings …

Vloeiend glijdt de band in het (A) zanggedeelte; vlijmscherpe breaks, subtiel drumwerk maar vooral de bloedstrakke slaggitaar van Anthony Wilson zetten het nummer neer in alle glorie. Je ziet en voelt de band in “the groove” komen door hun bewegingen, blikken en lichaamstaal te volgen. Vooral de interactie tussen bassist John Clayton en drummer Jeff Hamilton is fascinerend. Samen vormen ze al jaren één van de meest gevraagde jazz-ritmesecties, hier zie én hoor je waarom.

Gitaarsolo.

In de break (turnover) kondigt Diana “chattend” de gitaarsolo van Anthony Wilson aan. Met bluesy tonen improviseert hij rond de melodie. Op aangeven van Hamilton maakt hij het iets strakker om daarna weer terug te glijden in vrijheid. Je voelt de interactie tussen de musici wanneer Wilson ritmischer gaat spelen. Drums en bas maken er een shuffle-achtig ritme van waarbij Diana zich ook niet onbetuigd laat. Met schuine blikken (nu snap ik waarom Elvis Costello voor haar gevallen is ….) volgt ze de gitaarsolo en precies op het juiste moment ondersteunt ze de band met goedgekozen akkoorden. Wilson wordt één met z’n gitaar en het respect van de andere musici straalt ervan af.

Pianosolo.

Het nummer vloeit aangenaam door in de pianosolo. Diana kiest voor een virtuoos begin. Wanneer ze strakker gaat spelen ondersteunt Hamilton dat ritmisch op een fantastische wijze. De anderen gaan daar feilloos in mee. De spontane break, op aangeven van de drummer creëert een heerlijke spanning. Applaus van het publiek voor deze break waarna de solo naar een hoogtepunt wordt gevoerd met adembenemend goed ingevulde breaks van drummer Hamilton.

Zang -B.

Bijzonder is het dat Diana de zang na haar solo in het zogenaamde B-tje overneemt, zeg maar het afwisselingsdeel van de zangpartij. Swingend en groovend pakt de band uit. Zo mooi om te zien hoe ze meer ingetogen gaan spelen, als een machtige machine die gas terug neemt. Grote klasse. Na weer een paar messcherpe breaks komt men aan het slot. Het standaard “doorhalen” wordt, héél subtiel, afgewisseld door een bossa-ritme waarbij percussionist Paulinho DaCosta zich dienstbaar maar functioneel opstelt.

Tja ….

Ik wordt stil en nederig van dergelijke opnames. Topmuzikanten die, ondanks hun glansrijke carrières, zo ongelooflijk veel plezier in hun vak hebben en zoveel onderling respect en waardering uitstralen.

Prachtig en genieten! Maar één ding is jammer: de moed zinkt me in de schoenen om dan zelf nog achter de piano te kruipen

Posted in: Muzikaal Peter